Wyprodukowano 27 parowozów tej serii, które otrzymały rosyjskie oznaczenie serii Cz (ros. Ч), z tego Cz oznaczało parowóz z czterema osiami wiązanymi (ros. czetyriechosnyj), W w indeksie górnym – model dla kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, P – przegrzewacz pary (ros. paropieriegriewatiel) i S w indeksie dolnym – producenta (Sormowo). Otrzymały one numery od 601 do 627. Były to najmocniejsze lokomotywy w układzie osi D zbudowane w Rosji przed I wojną światową. Eksploatacja Podczas I wojny światowej 25 lokomotyw zostało przystosowanych do pracy na szerokim torze (1524 mm). Były one używane na rosyjskich kolejach – najpierw na Kolei Podolskiej (lokomotywownia Podwołoczysk), a następnie na Kolei Moskiewsko-Kazańskiej, gdzie pracowały lokomotywy serii Ѵ. Z uwagi na pokrewieństwo z serią Ѵ, w 1923 roku zamieniono ich oznaczenie serii na Ѵs (Iżycas, ros. Ѵс) i numery lokomotyw na 557-581. Z łącznego stanu 81 lokomotyw obu serii w 1940 roku wynika, że wszystkie 25 było eksploatowanych do tej pory. Przynajmniej część przetrwała II wojnę światową.