W 1785 na terenie dekanatu powstały 3 nowe parafie w miejscowościach: Borowa, Morawka i Skalica.
Po I wojnie światowej i polsko-czechosłowackim konflikcie granicznym obszar dekanatu znalazł się w granicach Czechosłowacji, wciąż jednak podległy był diecezji wrocławskiej, pod zarządem specjalnie do tego powołanej instytucji zwanej: Knížebiskupský komisariát niský a těšínský . W 1919 i 1938 dekanat posiadał 12 parafii: Stare Hamry, Borowa, Bruzowice, Dobracice, Dobra, Domasłowice, Frydek, Gnojnik, Janowice, Morawka, Siedliszcze, Skalica.
Kiedy Polska dokonała aneksji tzw. Zaolzia w październiku 1938 3 powyższe parafie: Dobracice, Domasłowice i Gnojnik włączono do diecezji katowickiej, a w 1940 z powrotem diecezji wrocławskiej, Dobracice i Gnojnik przyłączając do dekanatu Jabłonków, a Domasłowice do dekanatu karwińskiego. W 1940 dekanat składał się więc z 9 parafii pozostałych w Protektoracie Czech i Moraw: Borowa, Bruzowice, Dobra, Frydek, Janowice, Morawka, Siedliszcze, Skalica, Stare Hamry. W 1947 obszar dekanatu wyjęto ostatecznie spod władzy biskupów wrocławskich i utworzono Apostolską Administraturę w Czeskim Cieszynie podległą Watykanowi.