W 1950 roku uzyskał doktorat, na podstawie pracy Liść pokrzyku na tle dojrzałości wegetatywnej, w 1956 roku stanowisko docenta. W 1962 roku został kierownikiem Katedry Chemii Farmaceutycznej Akademii Medycznej w Poznaniu. Dwa lata później został profesorem nadzwyczajnym. Pełnił wiele funkcji we władzach uczelni, między innymi w 1961 roku został członkiem rady Wydziału Farmaceutycznego a rok później Senatu Akademii Medycznej, w latach 1962–1965 był dziekanem Wydziału Farmaceutycznego, 1965–1972 prorektorem ds. dydaktycznych, 1970–1978 dyrektorem Instytutu Chemii i Analityki, 1978–1982 dyrektorem Instytutu Leku. Był również przewodniczącym Komisji Nauki Rady Wyższego Szkolnictwa Medycznego, członkiem Komisji Leku przy Ministrze Zdrowia i Opieki Społecznej, członkiem rad naukowych Instytutu Leków w Warszawie, Instytutu Przemysłu Zielarskiego w Poznaniu i PZF Polfa Poznań.
Był autorem lub współautorem 221 prac, w tym 186 publikacji oraz 35 opracowań zastrzeżonych, przygotowanych we współpracy z przemysłem farmaceutycznym, a także trzech patentów.