23 lutego 1956 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W ramach struktur partyjnych był członkiem egzekutywy Komitetu Uczelnianego Politechniki Krakowskiej (1958–1960), I sekretarzem POP przy Radzie Okręgowej Zrzeszenia Studentów Polskich (1960–1961), członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego w Krakowie (1964–1967) oraz członkiem egzekutywy POP przy Zarządzie Głównym Związku Młodzieży Socjalistycznej (1967–1972).
W lipcu 1973 zastąpił Stanisława Nowosielskiego na stanowisku prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej. Pełnił tę funkcję w okresie największych sukcesów polskiej piłki nożnej. Reprezentacja Polski, trenowana przez Kazimierza Górskiego zajęła wówczas III miejsce na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej w Niemczech w 1974 i srebrny medal na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu w 1976. Ustąpił ze swojego stanowiska w grudniu 1976. Od 1977 był pracownikiem Departamentu Konsularnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, m.in.