W czasopiśmie „Hrono” z 1920 opublikowali 3 nowele Kosynki – Ment, Za zemel’ku, Pid bramoju soboru.
Od 14 do 30 października 1921 Kosynka, który popierał ideę niezależności Cerkwi na Ukrainie, brał udział w Pierwszym Ogólnoukraińskim Soborze Cerkiewnym.
Już po rozpadzie Hrona, w 1922 wydano pierwszy zbiorek utworów Kosynki Na zołotych bohiw, który, choć zdania na jego temat były podzielone, od razu przyniósł autorowi sławę.
4 maja 1919 po raz pierwszy publikuje, na łamach gazety „Borotba”, pod pseudonimem Kosynka. Nazwa nawiązywała do określenia gatunku polnych kwiatów.
W tym czasie autor publikował w czasopismach: „Nowa Hromada”, „Czerwonyj Szljach”, „Żyttja i rewoljucija”, ale również dorabiał jako redaktor w różnych wydawnictwach. Był też sekretarzem ogólnoukraińskiego przedsiębiorstwa foto-kinematograficznego (Всеукраїнськe фотокіноуправління), scenarzystą w kijowskim studio kinematograficznym, pracował również w Państwowym Wydawnictwie Ukrainy, w radiu. Był dyrektorem radiokomitetów, charkowskiego i kijowskiego, należał do związku literackiego ASPYS (АСПИС). Korespondował z Wołodymyrem Wynnyczenką i Wasylem Stefanykiem.