Na panteonie, oprócz bóstw najważniejszych, zasiadały także mniejsze bóstwa, zajmujące wysoką pozycję w lokalnych wierzeniach. Liczba bóstw babilońskich wynosiła kilka tysięcy, jednak wymienianych z imienia podczas kultu było niewielu: Gibil – syn Bela, bóg ognia w każdej postaci. Jako bóg ziemskiego ognia patronował kowalom i jubilerom oraz ognisku domowemu. Nusku – bóg ognia, patron świątyń, posłaniec bogów, wtajemniczony w ich sekrety. Miał wiele wspólnych przymiotów z Gibilem, jednak w odróżnieniu od niego opiekował się ogniem na ołtarzach. Nergal – bóg niszczącego światła słonecznego i pan królestwa zmarłych, niekiedy przypisywano mu atrybuty Gibila. Nin – bóg słońca, wojny i zaświatów, Nebo – syn Marduka, bóg opadów, kapłanów, sztuki pisania i wzrastania ziarna. Początkowo był bogiem wszechświata. W jego działalności było wiele cech wspólnych z ojcem: nadawanie władzy królom, ustanawianie kolejności objęcia władzy, posiadanie wiedzy magicznej, umiejętność wskrzeszania zmarłych. Pozycja Nebo znacznie wzrosła w okresie chaldejskim, gdy polityczno-religijna pozycja kapłanów znacznie wzrosła. Ninib – słoneczny bóg-wojownik rolnictwa, sędzia ludzkości. Przeprowadzał słońce przez królestwo Ea, gdy na ziemi panowała noc. Łączył w sobie przymioty kilku innych bóstw babilońskich.