W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko oficera sztabu pułku KOP „Wilejka”. W kwietniu 1935 objął dowództwo batalionu KOP „Budsław”. W grudniu 1936 wrócił do macierzystego 1 pp Leg. na stanowisko dowódcy batalionu. Później został przesunięty na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza). Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 21. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 oficer Ośrodka Zapasowego 1 Dywizji Piechoty w Sokółce, potem w Wilnie. od grudnia 1939 do marca 1940 był szefem sztabu Dowództwa Wojewódzkiego Służby Zwycięstwu Polski w Wilnie. Od kwietnia 1940 komendant Okręgu Nowogródek Związku Walki Zbrojnej. W październiku 1940 został aresztowany przez NKWD w Białymstoku. Więziony w Moskwie. Zbiegł (lub został zwolniony za cenę pozornej współpracy). Zginął w czasie próby ponownego aresztowaniaArmia Krajowa - szkice z dziejów Sił Zbrojnych Polskiego Państwa Podziemnego, pod redakcją Krzysztofa Komorowskiego, Warszawa 1999, s. 420– 421..
Był żonaty. Miał córkę Jolantę (ur.