Zadanie zagrody Celem zagrody było uniemożliwienie U-Bootom operowanie na północnym Atlantyku i atakowanie alianckiej żeglugi. Podobna zagroda została już postawiona w poprzek kanału La Manche, co spowodowało, że niemieckie okręty podwodne obierały dłuższą drogę, opływając od północy Szkocję. Zagroda Minowa Morza Północnego miała na celu zamknięcie również tej alternatywnej trasy i znaczne utrudnienie dla U-Bootów w pozyskiwaniu zaopatrzenia.
Stawianie pola minowego W październiku 1917 roku US Navy ogłosiła przetarg na dostarczenie 100 000 min potrzebnych do rozłożenia zagrody o szerokości 370 km i sięgającej głębokości 61 m. Użyte zostały dopiero co wynalezione w lipcu 1917 roku kotwiczne miny antenowe. Skala operacji była tak duża, że do przymocowania min do dna morskiego potrzeba było 24 000 000 metrów stalowych lin. Cała operacja była nękana problemami technicznymi i opóźnieniami, które spowodowały, że ostatnie miny zostały postawione dopiero 26 października 1918 (tuż przed końcem wojny).
Projekt zagrody minowej zakładał, że teoretyczna szansa wejścia na minę wynosiła 66% w przypadku wynurzonego U-Boota i 33% w przypadku zanurzonego.