Gramatyka Jedną z cech odróżniających pidżyn od żargonu jest wykształcenie się i ewolucja własnych form gramatycznych. Zjawisko to występuje w russenorsk. Gramatyka języka zmienia się w czasie, niemniej wykazuje pewne stałe i logiczne tendencje; występuje przewaga elementów gramatyki norweskiej, przez co Kortland twierdzi, że russenorsk jest wariantem norweskiego z domieszką łamanego rosyjskiego i elementów ojczystego języka użytkownika, a nie językiem mieszanym. Użycie moja i tvoja jako zaimków osobowych 1. i 2. os. liczby pojedynczej w mianowniku i przypadkach zależnych, zwłaszcza w funkcji dopełnienia: kak tvoja njet kopom – prosjai (jak nie kupujesz to do widzenia). Czasowniki ligge / liggom (leżeć) i stannom są znacznikami zdania egzystencjalnego. Nie ma jasnych markerów kategorii gramatycznych czasownika: czasów, stron, trybów. Głównym znacznikiem czasownika jest końcówka -om, np. kapitan på kajuta slipom. Nie występuje znacznik form rzeczownika, końcówka w mianowniku jak i przypadkach zależnych to -a. Użycie przyimka på/po jako ogólnego znacznika relacji przyporządkowania (casus obliqui). Jest to jedyny przyimek funkcjonujący w języku i pełni funkcję przyimka czasu, miejsca i posiadania (patrz tabela). Spójnikami są ja, i oraz jes, łączące zarówno zdania współrzędnie jak i podrzędnie złożone.