W 1969 objął parafię Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze, którą prowadził nieprzerwanie przez 27 lat. Rozwijał działalność charytatywną, a poprzez pracę w Towarzystwie do Walki z Kalectwem – niósł pomoc ludziom niepełnosprawnym. Zakładał i organizował Dom Brata Alberta i zielonogórskie hospicjum. Był członkiem i kapelanem Związku Armii Krajowej, Związku Nauczycieli Tajnego Nauczania i Związku Sybiraków. Był animatorem i mecenasem kultury, wprowadził tradycję organizowania koncertów w murach kościelnych, największych dzieł muzyki symfonicznej, organowej i chóralnej oraz celebrował msze św. z udziałem artystów Międzynarodowych Festiwali Folkloru.
20 sierpnia 1996 na własną prośbę ze względu na stan zdrowia przeszedł na emeryturę, był długoletnim wikariuszem biskupim diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, kapelanem środowisk AK-owskich, sybirackich, bukowińskich, byłych więźniów politycznych.
W latach 1968–1994 pełnił funkcję sędziego przy Sądzie Biskupim w Gorzowie Wlkp. W latach 1992–2008 był wikariuszem biskupim do spraw kontaktów z władzami świeckimi. W latach 1993–2014 był członkiem Rady Kapłańskiej i Kolegium Konsultorów.