trio rozwija się powoli, wręcz cicho, i jest pełne przeciągłych dźwięków.

W 1962 Young napisał pierwszy utwór bazujący na przeciągłych dźwiękach w skali naturalnej „The Second Dream of the High-Tension Line Stepdown Transformer” – była to również pierwsza kompozycja Younga wykorzystująca elektronikę. Utwór ten, jeden z „The Four Dreams of China” bazuje na czterech wysokościach dźwięku o proporcjach częstotliwości 36-35-32-24 (G, C, +C#, D), ogranicza także użycie ich z innymi. Od tej chwili większość kompozycji Younga bazuje na dronach wybranych dźwięków, granych ciągle, oraz zestawie długo brzmiących wysokości dźwięków, na których można improwizować.

„The Four Dreams of China” miało zostać odegrane w instalacji składającej się ze światła i dźwięku, w której żyliby muzycy i tworzyli muzykę 24 godziny na dobę – Young założył , który miał zrealizować ten projekt. Początkowo w skład grupy wchodziła jego żona , która posługiwała się światłem – „The Ornamental Lightyears Tracery” – we wszystkich występach od 1965 roku, Angus MacLise oraz Billy Name. W 1964 zespół składał się z Younga z żoną (głosy), oraz Johna Cale’a (smyczki) i czasami Terry’ego Rileya (głos).