Młodość Uczył się w szkole średniej w Paryżu, w collège Chaptal, następnie uczęszczał do „sekcji nowoczesnej” (bez łaciny ani grekiPodział na sekcje został wprowadzony reformą z 1902 r, kiedy to obok „sekcji klasycznych” (skupionych na kulturze greckiej i rzymskiej) powstały „sekcje nowoczesne”, nakierowane na kulturę anglo-saksońską, nauki ścisłe i technologię. Zdaniem wielu badaczy dzieła Bretona (Henri Béhar, Marguerite Bonnet ...) takie wykształcenie miało pewien wpływ na swoisty ikonoklazm jego upodobań artystycznych, także literackich – (patrz: Norbert Bandier, « André Breton et la culture classique », wyd. „Europe”, marzec 1991, s. 23.).). Nauczyciel retoryki zwrócił uwagę na André Bretona i zapoznał go z twórczością Charles’a Baudelaire’a i Joris-Karl Huysmansa, a nauczyciel filozofii wskazał mu przeciwieństwa między pozytywizmem („Discours sur l’esprit positif: Ordre et progrès, wyd. Vrin, 2002 – Dyskurs o pozytywnym umyśle: Porządek i postęp) a ideami heglizmuFenomenologia Ducha, tłum. Adam Landman, t. I–II, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963–1965.. Nawiązuje przyjaźń z Théodorem Fraenkelem i René Hilsumem, który publikuje jego pierwsze utwory poetyckie w szkolnym przeglądzie literackim.