Jednocześnie został szefem oddziału politycznego, odpowiadającego za propagandę i agitację werbunkową, oddziału Sztabu w okupowanym Rostowie nad Donem. Od stycznia 1943 r. pełnił krótko funkcję burmistrza okupowanego Batajska, po czym wszedł w skład nowo sformowanego Kozackiego Stanu jako adiutant płk. S. W. Pawłowa, a po jego śmierci w poł. czerwca 1944 r. płk. Timofieja I. Domanowa. Napisał otwarty list do atamana gen. Piotra N. Krasnowa, w którym obwiniał go o zabójstwo płk. S. W. Pawłowa. Sprzeciwiał się podporządkowaniu pod koniec 1944 r. Kozackiego Stanu Siłom Zbrojnym Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji gen. Andrieja A. Własowa. W tym czasie objął funkcję redaktora naczelnego tygodnika "Kozacka Ława", organu prasowego Głównego Zarządu Wojsk Kozackich. Jego wiersze zostały wydane w jednym z pism emigracyjnych, wydawanym w Berlinie. Po zakończeniu wojny uniknął wydania Sowietom. Wyjechał do Argentyny. W 1960 r. zostały opublikowane w 2 tomach jego wspomnienia wojenne pt. "Дон, Кубань и Терек во Второй мировой войне. Историческая повесть о второй войне казачества с большевиками (1941-1945 гг.)". W 1961 r. zamieszkał w USA, gdzie założył niewielkie kozackie wydawnictwo książkowe.