Od początku kwietnia tego roku odkomenderowano go na tichorieckie kursy piechoty, po ukończeniu których pod koniec stycznia 1923 r. został dowódcą 38 Pułku Strzeleckiego 13 Dywizji Strzeleckiej. Odznaczono go Orderem Czerwonego Sztandaru za udział w wojnie domowej. Pod koniec września 1924 r. ukończył kursy oficerskie przy wyższej szkole strzeleckiej im. III Międzynarodówki, po czym powrócił na poprzednie stanowisko. W połowie maja 1925 r. objął dowództwo 26 Pułku Strzeleckiego 9 Dońskiej Dywizji Strzeleckiej. W połowie listopada 1929 r. skierowano go ponownie na kursy oficerskie przy wyższej szkole strzeleckiej im. III Międzynarodówki, po czym powrócił na poprzednie stanowisko. Od poł. grudnia 1931 r. był zastępcą dowódcy 22 Krasnodarskiej Dywizji Strzeleckiej. Na początku maja 1934 r. został szefem sztabu 94 Dywizji Strzeleckiej. Pod koniec października 1935 r. awansował do stopnia pułkownika. Wiosną 1938 r. został aresztowany przez NKWD i po procesie osadzony w łagrze. Na początku czerwca tego roku zdemobilizowano go z Armii Czerwonej. Pod koniec 1941 r. wypuszczono go na wolność i zrehabilitowano. Na początku lutego 1942 r. objął obowiązki dowódcy 205 Dywizji Strzeleckiej Frontu Dalekowschodniego. Latem 1942 r. dywizję przerzucono na front wschodni, gdzie poniosła bardzo duże straty pod Stalingradem.