Był bliskim współpracownikiem biskupa Jakuba Zadzika, a po jego śmierci w 1642 administrował sede vacante diecezją krakowską. W tym samym roku w imieniu biskupa Piotra Gembickiego odbył uroczysty ingres do katedry wawelskiej. Często też reprezentował biskupa podczas jego nieobecności w diecezji. Mianowany biskupem pomocniczym w 1645, prowizję Stolicy Apostolskiej oraz nominację na stolicę tytularną Laodycei we Frygii otrzymał 5 lutego 1646. W okresie swojego urzędowania konsekrował kilkanaście kościołów i kaplic, między innymi w Dziekanowicach (1649) – współcześnie Sanktuarium Macierzyństwa NMP, Lanckoronie (1649), Okulicach (1647) – współcześnie Sanktuarium Matki Bożej Okulickiej i Krakowie (1647) – kościół pw. św. Kazimierza (oo. Reformaci). Uchodził za człowieka dobrze wykształconego, znawcę prawa. W czasie Potopu Szwedzkiego, dla obrony przed najeźdźcą, wsparł skarb Rzeczypospolitej swoim majątkiem. Zmarł 4 czerwca 1657 w Bieczu, gdzie znalazł schronienie w czasie Potopu. Został pochowany w tamtejszym kościele.
Zobacz też Biskupi krakowscy Archidiecezja krakowska
Przypisy Stolica tytularna niepewna.