Przez wiele lat pracował jako nauczyciel. Uczył języków obcych w miejskiej szkole łacińskiej w Rogoźnie (1864–1866), w szkole powszechnej w Szamotułach (1870), w szkole wydziałowej w Sokalu (1872–1875); później był profesorem języków obcych we lwowskim Seminariach Nauczycielskich – Męskim (1875–1878) i Żeńskim (1888–1892). W latach 1889–1892 pracował jako docent w Katedrze Filologii Romańskiej Uniwersytetu Lwowskiego. W 1890 został mianowany profesorem nadzwyczajnym w Katedrze Filologii Romańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, dwa lata później objął kierownictwo tej katedry; od 1895 był profesorem zwyczajnym, a od 1898 kierował dodatkowo Seminarium Filologii Romańskiej. Z powodu postępującej choroby odszedł z pracy na uniwersytecie w 1905, rok przed śmiercią. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

W 1890 został powołany na członka korespondenta Akademii Umiejętności w Krakowie, od 1902 był członkiem czynnym AU.