Produkcję rewolweru Typ 26 uruchomiono w Tokijskim Arsenale Artylerii i Arsenale Koishikawa. Kilkaset powstało także w latach 1933–1935 w Arsenale w Kokura. Pierwsze seryjne pistolety trafiły w ręce żołnierzy w 1893, jeszcze przed oficjalnym przyjęciem do uzbrojenia i zostały użyte podczas wojny chińsko-japońskiej toczonej w latach 1894–1895. Następnym konfliktem, w czasie którego zostały użyte, była wojna rosyjsko-japońska (1904–1905).
Rewolwery Typ 26 były przydzielane głównie podoficerom, rzadziej żołnierzom funkcyjnym i załogom pojazdów pancernych. Typ 26 używany był także przez japońską żandarmerię. Po 1925 pewna liczba tych rewolwerów została sprzedana przez armię na rynku cywilnym. Rewolwery te trafiły wtedy do uzbrojenia japońskiej policji.
Nasycenie Cesarskiej Armii Japońskiej bronią krótką było niewielkie, dlatego w 1920 zakończono produkcję Typ 26 w Arsenale Koishikawa. Po przyjęciu w 1925 do uzbrojenia armii japońskiej pistoletu samopowtarzalnego Nambu Typ 14 zaczęto wygaszać produkcję także w Arsenale Tokijskim. Pomimo przygotowań do zakończenia produkcji udało się w latach 30. XX wieku sprzedać 4700 nowych rewolwerów Typ 26 armii Tajlandii. Na bazie rewolweru Typ 26 opracowano także pistolet sygnałowy Taishō Typ 10. Ostatecznie produkcję rewolwerów Typ 26 w Arsenale Tokijskim zakończono w 1935.