W wojnie polsko-bolszewickiej Konarmia weszła do boju 27 maja. Nacierała na polskie pozycje na południe od Kijowa, okopy w Kuratowie i miasteczko Lipowiec, ale żaden z tych ataków nie powiódł się. W starciach duże straty poniosła 6 dywizja. Na skutek kontrataku Polacy zdobyli dwa pociągi pancerne Konarmii: „Śmierć Dyrektoriatowi” oraz „Mikołaj Rudniew”. Jednakże na skutek przełamania przez Konarmię wspieraną przez 12 i 14 Armię frontu 5 czerwca 1920 roku w rejonie Skwira i zajęciu Oziernej oraz Śnieżnej Konarmia mogła już siać postrach na tyłach polskich formacji. 7 czerwca 4 dywizja najechała Żytomierz, wycięła w pień polski garnizon (niszcząc przy tym stację i magazyny wojskowe oraz uwalniając kilka tysięcy sowieckich jeńców), a 11 dywizja wpadła do Berdyczowa, spaliła szpital z 600 rannymi Polakami oraz siostrami Czerwonego Krzyża. W dniu 10 czerwca 1920 roku Konarmia zajęła Równe, jednak po walkach z 2 Armią dowodzoną przez gen. Kazimierza Raszewskiego 8 lipca została z miasta wyparta.