W tym samym roku Intel wprowadził układ aspirujący do klasy DSP – 2920 – określany przez producenta jako „analog signal processor”, jednak nie posiadał on funkcji sprzętowego mnożenia i w rezultacie nie cieszył się dużą popularnością; zawierał procesor, pamięć EPROM, RAM, przetworniki analogowo-cyfrowe (ADC) i cyfrowo-analogowe (DAC) w pojedynczym chipie.

Pierwszymi samodzielnymi i kompletnymi procesorami DSP, które wprowadzono w roku 1980, były układy NEC µPD7720 i AT&T DSP1 zaprezentowane na International Solid-State Circuits Conference w San Francisco w tym właśnie roku. Oba procesory były inspirowane badaniami nad rozwiązaniami telekomunikacyjnymi w dziedzinie telefonii PSTN.

Innymi znaczącymi pionierami procesorów DSP były układy ADSP2181 produkcji Analog Devices lub TMS32010 z roku 1982 produkcji Texas Instruments.

Powstanie procesorów sygnałowych znacząco przyczyniło się do postępów w multimediach, umożliwiając przetwarzanie obrazu i dźwięku w czasie rzeczywistym. Na przełomie lat 80. i 90.