Po proklamowaniu Demokratycznej Republiki Gruzji pod koniec maja 1918 roku pracował w zarządzie spraw państwowych, zajmując się redakcją aktów prawnych wydawanych przez rząd Noego Żordanii. Jednocześnie prowadził zajęcia z rosyjskiej filozofii i poezji na kursach kobiecych w Tyflisie. Został docentem katedry literatury gruzińskiej uniwersytetu w Tyflisie. Od 1919 roku prowadził też wykłady z romantyzmu niemieckiego na uniwersytecie w Baku. W tym czasie wydał swoją pierwszą książkę pt. "Portriety", opowiadającą o rosyjskich pisarzach i filozofach, jak Piotr Czaadajew, Michaił Lermontow, czy Wasilij Rozanow. W 1919 roku wziął ponadto udział w konferencji w Wersalu jako sekretarz delegacji gruzińskiej. Po zajęciu Gruzji przez wojska bolszewickie w lutym/marcu 1921 roku, pozostał w kraju. Do 1925 roku kierował oddziałem sztuki Komisariatu Oświaty. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Wszechgruzińskiego Związku Pisarzy. Podjął działania zmierzające do uratowania od zniszczenia cerkwi Kaszweti w Tyflisie. W gruzińskim teatrze państwowym im. Rustawelego w Tyflisie wystawiano jego sztuki teatralne "Londa", "Malsztrem" i "Lamara".