Baraminologia Współcześnie kreacjoniści podejmują próby utworzenia własnej taksonomii, którą nazywają baraminologią (baraminology – termin zaproponowany przez Kurta P. Wise'a, w 1990) lub przerywaną systematyką (discontinuity systematics – termin zaproponowany przez Waltera J. ReMine'a w 1990).
Stosując powyższe teoretyczne koncepcje, kreacjonistyczni systematycy definiują baramin jako aktualizację zakresu możliwości w każdym punkcie lub każdym okresie w historii. W tym ujęciu baramin obejmuje wszystkie organizmy stworzone w zakresie możliwości, wszystkich ich potomków oraz wszystkie wymarłe organizmy z takiego zakresu. Granice zakresu możliwości byłyby więc granicami baraminu. Istotne dla tej definicji jest, to że pojęcie baraminu powinno obejmować wszystkich członków zakresu możliwości, którzy istnieją lub istnieli. Ponieważ zaś niemożliwe jest znać wszystkie organizmy z tego zakresu (zwłaszcza wymarłe i po których nie zachował się żaden ślad) baramin jest czysto teoretyczną konstrukcją. Do zastosowań metodologicznych i badawczych proponuje się natomiast cztery subkategorie w obrębie teoretycznej koncepcji baraminu: holobaramin (z greckiego ὅλος – cały) – tworzą go wszystkie znane organizmy, w początkowej grupie, po stworzeniu przez Boga pierwotnych organizmów. Przykładem holobaraminu jest Homo sapiens.