Z tego powodu w 1373 r. Karol Luksemburski zadecydował o forowaniu Ludwika na opróżnione stanowisko arcybiskupa Moguncji, mimo iż kapituła wybrała na arcybiskupa Adolfa z Nassau. Celem cesarza było zapewnienie w ten sposób głosu elektorskiego – związanego z tą funkcją – podczas zamierzonej elekcji swojego syna Wacława Luksemburskiego na króla Niemiec. Także bracia Ludwika widzieli w tym doskonałą okazję dla wzmocnienia pozycji politycznej Miśni i Turyngii wobec swych przeciwników. Dzięki wstawiennictwu cesarskiemu uznał go na tym stanowisku w 1374 r. także papież Grzegorz XI. Mimo jednak wsparcia cesarza i papieża, Ludwik nie zdołał opanować księstwa arcybiskupiego, gdzie rządy sprawował jego konkurent Adolf, sprzymierzony z przeciwnikami landgrafów turyńskich. Podczas walk spustoszone zostały Turyngia i Miśnia. Ludwik, chociaż nie opanował Moguncji, został jednak uznany przez pozostałych członków kolegium elektorskiego i w 1376 r. poprowadził elekcję na króla niemieckiego Wacława Luksemburskiego, oddając na niego – zgodnie z oczekiwaniem cesarza – swój głos.