na obszarach objętych islamem), a także w Indiach i Chinach.
Materiał Pod pojęciem kość słoniowa de facto nie definiuje się wyłącznie zębów, ciosów, kości słoni, ale również innych wielkich ssaków i ryb Azji (kaszalotów), Afryki (np. hipopotamów) i obszarów polarnych (gł. morsów, narwalów). W prehistorii kość pozyskiwano głównie z mamutów. Najlepszym przykładem jest licząca około 25 tysięcy lat Wenus z Brassempouy (jedno z najstarszych realistycznych przedstawień ludzkiej twarzy), wykonana z kości mamuta prawdopodobnie wkrótce po jego zabiciu. Zęby i ciosy zwierząt składają się z trzech części: zewnętrznej (szkliwa), następnie głównej części (zębiny) oraz rdzenia (korzenia). Do celów plastycznych w większości przypadków używa się zębiny i rdzenia, natomiast szkliwo ze względu na twardość było często usuwane. Zęby i ciosy słoni były najczęściej preferowanym materiałem ze względu na ich miękkość, co umożliwiało skomplikowaną obróbkę. Identyfikacja gatunków zwierząt, od których pochodzi materiał jest zazwyczaj określona przez badania ultrafioletem, albo przez wgląd na odcień barwyOsborne, s. 487–488..