Historia badań thumb|Ap 13,18 w Liczba rękopisów Apokalipsy jest znacznie mniejsza niż dla pozostałych ksiąg Nowego Testamentu. Dodatkowo Apokalipsa nigdy nie była uwzględniana w greckich lekcjonarzach. Dzięki słabemu poświadczeniu tekstu Apokalipsy starożytnymi i średniowiecznymi rękopisami, zbadanie całości materiału rękopiśmiennego jest łatwiejsze, niż w przypadku pozostałych ksiąg Nowego Testamentu. Z tego też powodu tekst Apokalipsy jest pod względem naukowym najlepiej opracowanym, spośród wszystkich ksiąg Nowego Testamentu.
Pierwszy krok w stronę systematycznego i metodycznego zbadania tekstu Apokalipsy podjął Samuel Prideaux Tregelles w 1844 roku. Tregelles zbadał tekst 3 majuskułów i 92 minuskułów. Najwyżej ceniąc Kodeks Aleksandryjski i Kodeks Efrema, co wynikało z faktu, że w owym czasie były to jedyne starożytne rękopisy z tekstem Apokalipsy. Brooke Westcott i Fenton Hort najwyżej cenili Kodeks Aleksandryjski, co zostało poparte późniejszymi badaniami Józefa Schmida (opublikowane w 1955-1956). Weiss stawiał na czele Sinaiticus, Alexandrinus, Ephraemi.
Wilhelm Bousset podkreślił znaczenie rękopisów P i Q, jako przedstawicieli innej recenzji niż hezychiańska.