o nowe wanny wyrobowe, gazogeneratory produkcji Siemens AG, halę obróbki szkła, warsztaty mechaniczne, szlifiernię, własną gazownię i elektrownię oraz zaplecze socjalne. W czasie wielkiego kryzysu (1929-1933) zatrudnienie spadło z 500 do 135 pracowników (1934 rok). Jednocześnie skrócono czas pracy. W 1938 zatrudnienie ponownie wzrosło do 530 pracownikówMieczysław Wojciechowski: Inowrocław w okresie międzywojennym (1919-1939), [w:] Dzieje Inowrocławia tom 2 (od 1919 r. do końca lat siedemdziesiątych). Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa – Poznań – Toruń 1982. . s. 17–18.http://www.pomorska.pl/strefa-biznesu/wiadomosci/z-kraju-i-ze-swiata/a/krysztaly-made-in-irena-to-juz-historia-czyli-kronika-hutnika,10299954/ dostęp 2017-09-05.. W 1935 roku na filię zakładu zaadaptowano obiekt po zbankrutowanej hucie „Ino” przy ulicy Dworcowej 20 w Inowrocławiu. W latach 30. w zakładzie doszło do masowych strajków załogi (1934, 1937) na tle żądań płacowych i socjalnych.
Produkcja obejmowała około 3000 typów wyrobów szklanych. Specjalnością zakładu były słoje do zapraw typu „Weck”, „Irena” oraz „patent Irena”.