W 1905 Reihl został następcą Wilhelma Diltheya na katedrze filozofii w Uniwersytecie Friedricha Wilhelma w Berlinie.
Riehl był promotorem doktoratu Oswalda Spenglera pod tytułem Der Metaphysische Grundgedanke der Heraklitischen Philosophie oraz doktoratu Adhémara Gelba (1910). Alois Riehl był recenzentem pracy doktorskiej Roberta Musila, bronionej pod kierunkiem Carla Stumpfa w 1908, pod tytułem Beitrag zur Beurteilung der Lehren Mach´sKarl Corino: Robert Musil. Reinbek 1989, S. 142..
W 1907, wraz z grupą niemieckich profesorów (, , Hansem Vaihingerem), wystąpił z wnioskiem o przyznanie Nagrody Nobla w dziedzinie literatury dla Elisabeth Förster-NietzscheHeinz Frederick Peters: Zarathustras Schwester. Fritz und Lieschen Nietzsche – ein deutsches Trauerspiel. München: Kindler 1983, s. 262..
Jego żoną była Sophie Riehl (z domu Reyer).
Alois Riehl został pochowany na starym cmentarzu w Klein Glienicke. Jego grób zdobił przez długi czas pomnik zaprojektowany przez Miesa van der Rohe.
Poglądy W ramach neokantyzmu Alois Riehl wraz z uchodzą za przedstawicieli krytycznego realizmu. Dla Riehla filozofia nie jest teorią światopoglądów, ale przede wszystkim krytyka poznania. Riehl podkreśla przy tym konieczność kontynuacji myśli Kanta w kontekście nowych odkryć nauk przyrodniczych i matematyki (np.