Począwszy od napędu, którym w amerykańskim oryginale był Pratt & Whitney R-985, a brytyjskim miał być Alvis Leonides 50, a skończywszy na łożyskach, wszystkie te elementy dość znacznie różniły się między sobą. Przez ponad rok czternastoosobowy zespół dostosowywał amerykańskie plany do brytyjskich warunków. Wreszcie 5 października 1948 gotowy prototyp, za którego sterami siedział Alan Bristow wzniósł się po raz pierwszy w powietrze. Pierwszy śmigłowiec seryjny oblatano 22 czerwca 1949 roku. Seryjna produkcja śmigłowca trwała do 1954 roku. Łącznie wyprodukowano 149 maszyn. WS-51 stał się pierwszym śmigłowcem, który w lipcu 1951 roku otrzymał certyfikat cywilny. W 1950 roku maszyna weszła do służby w Royal Navy, gdzie wypełniała zadania ratownicze. Po zakończeniu produkcji podjęto próbę modernizacji śmigłowca tworząc jego wersje rozwojową oznaczoną jako Westland WS-51 Widgeon, ale nie osiągnęła ona takiego sukcesu rynkowego jak Dragonfly i wybudowano jedynie 15 egzemplarzy.
Śmigłowiec zabierał pilota i trzech pasażerów. W wersji HR.3 trójłopatowy wirnik o konstrukcji metalowej krytej płótnem zamieniono na wytrzymalszy całkowicie metalowy.