U schyłku XII wieku źródła wspominają o kościele jako Lisolfikyrken, Lisolskirgen, Lisenkirchen i Lysenkyrchen. Obecna nazwa została po raz pierwszy wymieniona dopiero w 1528 roku.
Pomimo odkrycia pod obecną świątynią fragmentów pozostałości kościoła z X wieku, nie da się jasno zrekonstruować jej pierwotnego układu przestrzennego. Był to prawdopodobnie kościół salowy. Następnie w pierwszej połowie XII wieku wzniesiono większy, trójnawowy kościół z kryptą, który zastąpiono pół wieku później obecną świątynią. Prace budowlane nad obecnym kościołem rozpoczęto między 1198 a 1200 rokiem, co zostało potwierdzone na podstawie badań dendrochronologicznych zachowanych drewnianych belek stanowiących konstrukcję wieży. Planowana wieża południowa nie została nigdy ukończona, została wzniesiona do drugiej kondygnacji. Około 1250 powstały późnoromańskie malowidła, których znaczna część zachowała się do dziś (ściana zachodnia, sklepienia nawy głównej i kaplic pod wieżami). Obok form romańskich do architektury kościoła wprowadzono formy gotyckie (m.in. sklepienia krzyżowo-żebrowe). Okna korpusu nawowego miały formę stylizowanego wieloliścia, zaś empory od strony nawy głównej widoczne były przez triforia. Każde przęsło miało parę triforiów.