Artysta Jan Thorn Prikkers wykonał dla kościoła cykl witraży.
Kościół został poważnie zniszczony podczas II wojny światowej, przede wszystkim renesansowa kruchta południowa oraz barokowe zwieńczenia, których nie zrekonstruowano podczas odbudowy kościoła. W trakcie odbudowy dokonano szereg rekonstrukcji i uproszczeń dekoracji zewnętrznych, które nadały zwartą i niemalże całkowicie jednolitą stylowo bryłę.
Architektura mały|Mocowanie na bramie kratowej przy wejściu do kościoła od strony Placu Jerzego, wykonane przez kowala Carla Wylanda w 1925 r. Kościół Świętego Jerzego jest skromną trójnawową bazyliką z transeptem, prezbiterium o trzech absydach, ciąg naw bocznych został podzielony na dwie części. Od północy do korpusu nawowego przylega kruchta, natomiast od zachodu – monumentalny kwadratowy masyw zachodni pochodzący z czasów Hohenstaufów.
Wnętrze jest nakryte sklepieniem krzyżowo-kolebkowym, przy czym zabytkowe nakrycie zachowało się jedynie w nawach bocznych. Nawy są oddzielone arkadami wsparte na filarach. Zastosowano tu charakterystyczny dla sztuki ottońskiej tryforialny układ filarów: filar-kolumna-kolumna-filar. Od strony masywu wieżowego znajduje się masywna arkada z uskokowymi ościeżami.