Po nostryfikacji doktoratu w Kijowie (16 października 1912) podjął praktykę lekarską w szpitalach warszawskich.
W czasie I wojny światowej Radwan był chirurgiem w polowych szpitalach carskiej armii, a następnie został przeniesiony do Piotrogrodu, gdzie pracował w Instytucie Lekarskim i kilku klinikach. Włączył się do działalności: Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, Polskiego Związku Lekarzy i Przyrodników (członek założyciel i prezes), lokalnego koła Warszawskiego Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, Towarzystwa Demokratycznego, Towarzystwa Radykałów Polskich (członek założyciel). W 1918 roku dostał się do obozu niemieckiego w Połocku, a po zwolnieniu z obozu (w lipcu) wrócił do Warszawy.
Lata 1918–1939 Po odzyskaniu niepodległości Polski Radwan został starszym referentem w Departamencie Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych (od listopada 1918), a w czasie wojny 1920 roku był oficerem łącznikowym przy ministrze zdrowia i tworzył komitety organizujące opiekę nad inwalidami. Po wojnie, w latach 1921–1928, pracował w Klinice Chirurgicznej Antoniego Leśniowskiego w Uniwersytecie Warszawskim (uzyskał specjalizację i opublikował kilka artykułów naukowych).