uzbrojenie je w karabiny Szczit-1 z pociskami fragmentującymi, z czego powstały projekty Kaskad i Skif.
Parametry projektu Gabaryty radzieckich stacji z serii Salut podyktowane były udźwigiem używanych ówcześnie rakiet typu Proton, służących do wynoszenia stacji na orbitę. Z zakładów produkcyjnych Chruniczewa w Moskwie na kosmodrom Bajkonur w Kazachstanie stacja kosmiczna jechała koleją. Aby nie zostać zidentyfikowana przez amerykańskie satelity szpiegowskie, musiała się zmieścić w zwykłym wagonie. Stacje DOS składały się z pojedynczego cylindra o długości, w zależności od projektu, od 13,6 do 16 metrów. Średnica stacji wynosiła zależnie od sekcji od 2 do 4,15 m. Objętość hermetyzowana wynosiła do 83 m³, w tym przestrzeni swobodnej niespełna 50 m³. Na powierzchni bazy montowane były płyty z ogniwami słonecznymi (początkowo cztery, o powierzchni 28 m², w późniejszych projektach – od stacji Salut 4 – zmniejszono ich liczbę do trzech, zaś powierzchnię zwiększono). Prąd uzyskany z systemu ogniw magazynowany był w akumulatorach niklowo-kadmowych. Na części aparaturowej oraz na kadłubie umieszczono odpowiednio dwa większe silniki korekcyjne oraz 32 dysze mniejsze (o ciągu ok.