Opis techniczny Głównymi częściami miotacza ognia wzór K były: zbiornik mieszanki zapalającej o pojemności 15 litrów składający się z dwóch stalowych, cylindrycznych butli (wysokość 45 cm, średnica 16 cm), butla na sprężone powietrze o pojemności 6 litrów (wysokość 60 cm, średnica 12 cm), zawór odcinający butlę ze sprężonym powietrzem od zbiornika mieszaniny zapalającej, wąż łączący zbiornik mieszanki zapalającej z prądownicą, prądownica o długości 114 cm wyposażona w zawór, urządzenie zapalające u wylotu prądownicy, składające się z blaszanego kosza oplecionego sznurkiem azbestowym lub konopnym nasyconym substancją palną, gasidło (blaszana puszka służąca do gaszenia urządzenia zapalającego po akcji, nakładana na to urządzenie).
Mieszanina zapalająca składała się z oleju napędowego (75%) i benzyny (25%), w zimie zalecano zwiększenie zawartości benzyny do 30–35%. W celu przygotowania miotacza do strzału należało odkręcić zawór odcinający i zapalić urządzenie zapalające. Po wycelowaniu miotaczowy otwierał zawór na prądownicy, co powodowało wytrysk mieszaniny zapalającej. Zalecanym rodzajem ognia były krótkie około sekundowe „strzały”.