W tym czasie Carracci zyskał potężnego protektora w osobie kardynała Michelangela Tontiego, Prodatariusza Jego Świątobliwości papieża Pawła V. W latach 1611–1615 wykonał na zamówienie kardynała palę (Św. Antoni adorujący klęcząc) oraz freski w trzech małych kaplicach bazyliki św. Bartłomieja na Wyspie Tyberyjskiej, poświęcone Męce Chrystusa, Matce Boskiej i św. Karolowi Boromeuszowi.
Otrzymywał też publiczne zamówienia na dekorację malowidłami ściennymi takich rzymskich świątyń, jak bazylika Najświętszej Maryi Panny na Zatybrzu, Chiesa di Santa Maria in Monticelli i Chiesa di San Girolamo degli Schiavoni. W 1616 Carracci ponownie otrzymał zamówienie na freski w Kwirynale. Namalował wtedy dla papieża Pawła V sceny ze starego testamentu w Stanza del Diluvio.
Antonio Carracci uprawiał nie tylko malarstwo ścienne, ale także olejne sztalugowe. W 1613 lub 1614 został wyróżniony członkostwem w Akademii Świętego Łukasza. Jednak przed 1616 nie był notowany jako samowystarczalny i niezależny artysta. W twórczości Antonio Carraccigo można zauważyć tendencję do caravaggionizmu, a także odniesienia do klasycyzmu Domenichina. Jest też wyraźny zwrot ku formalnemu językowi późnego włoskiego manieryzmu.