W grudniu 1917 jako przewodniczący Komitetu Głównego Związku Wojskowych Polaków (lewica) w Rosji został kierownikiem Wydziału Wojskowego Komisariatu do Spraw Polskich w PiotrogrodzieWalentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 57. Instytucje te prowadziły wówczas intensywną działalność agitacyjną wobec żołnierzy I Korpusu Polskiego w kierunku ich bolszewizacji. W lipcu 1918 wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Zachodniej Dywizji Strzelców Armii Czerwonej, a we wrześniu 1918 objął dowództwo I Brygady Zachodniej Dywizji Strzelców. W styczniu 1919 r. został aresztowany przez władze bolszewickiej 9 Armii pod zarzutem prowadzenia wśród żołnierzy polskiego pochodzenia propagandy mającej na celu opuszczenia przez nich swoich oddziałów i przeniesienia się do polskich oddziałów rewolucyjnych mających wkroczyć do Polski. Został zwolniony po interwencji polskich działaczy rewolucyjnych z władz bolszewickichWalentyna Najdus „Lewica polska w Kraju Rad 1918 – 1920“ PWN 1971, s. 199 i 200.