Od innych dinozaurów ptasiomiednicznych odróżnia go współwystępowanie szeregu charakterystycznych cech budowy szkieletu, w tym m.in. wydatnych i skierowanych nieco w dół (wentralnie) dolnych wyrostków poprzecznych (ang. parapophyses) kręgów szyjnych; wąskich, nachylonych ku tyłowi wyrostków kolczystych na kręgach ogonowych; wyraźnego wyżłobienia rozciągającego się wzdłuż wentralnej (brzusznej) krawędzi łopatki (cecha ta może być autapomorfią Y. tiantaiensis); występowania na łopatce zarówno przypory nadpanewkowej (ang. supraglenoidal buttress) jak i bruzdy nadpanewkowej (supraglenoid fossa) (autapomorfia); oraz przednio–tylne spłaszczonej dalszej nasady kości strzałkowej (podobnie jak u Agilisaurus i Notohypsilophodon), ściśle przylegającej do kości piszczelowej (jak u Agilisaurus).
Ze względu na niekompletność szkieletu okazu holotypowego Y. tiantaiensis autorzy jego opisu nie zdecydowali się przeprowadzić analizy kladystycznej dla ustalenia jego pozycji filogenetycznej. Ich zdaniem budowa kości udowej i piszczelowej tego dinozaura dowodzi jego przynależności do kladu Neornithischia. Na kości udowej Y. tiantaiensis nie ma głębokiej szczeliny oddzielającej krętarz mniejszy od większego. Upodabnia go to do niektórych bazalnych ornitopodów (m.in.