Inicjatorem wykorzystania źródeł do celów rehabilitacyjnych i utworzenia tu uzdrowiska był pochodzący z niedalekiego Klina polityk i poseł do sejmu węgierskiego František Skyčák. W latach 1863–1865 urządził tutaj skromny zakład balneologiczny, do którego wkrótce zaczęli przyjeżdżać chętnie goście z całych Austro-Węgier i z Niemiec. Osadę kąpielową tworzyło 6 drewnianych domów mieszkalnych i takiż budynek zakładu kąpielowego. Znajdowało się w nim 50 pokoi, w których mogło mieszkać 100 kuracjuszy. Stał tu również dom lekarza uzdrowiskowego, budynek mieszkalny dla personelu i restauracja dla gości. Kąpielami w wodzie, która osiągała temperaturę 47 °C, leczono tu choroby skóry, przypadłości ginekologiczne, cukrzycę oraz choroby górnych dróg oddechowych. Pod koniec XIX w. uzdrowisko osiągnęło szczyt popularności. W tym czasie bywał tu często znany słowacki poeta Pavol Hviezdoslav.
Zakład kąpielowy funkcjonował do 1918 r., chociaż w latach I wojny światowej liczba pacjentów znacznie się zmniejszyła. Po zakończeniu wojny miejscowa ludność rozszabrowała natychmiast jego wyposażenie – uzdrowisko upadło i nie zostało już nigdy odbudowane.