Już w 1247 Zofia doprowadziła do ogłoszenia Henryka landgrafem w części dóbr Ludowingów, ale wojna o sukcesję po nich trwała do 1264. W jej trakcie doszło do porozumienia Zofii z Henrykiem Dostojnym, których wspólnym przeciwnikiem byli arcybiskupi Moguncji, mający bardzo liczne dobra na terenach Ludowingów. W 1254 Henryk Dostojny zawarł układ z arcybiskupem, na mocy którego roszczenia arcybiskupa do dóbr we wschodniej części dziedzictwa Ludowingów zostały wykupione, zaś kwestię części zachodniej pozostawiono do czasu uzyskania pełnoletniości przez Henryka Dziecię. Zofia odmówiła akceptacji i zwróciła się przeciwko Henrykowi Dostojnemu. Po swojej stronie miała księcia Brunszwiku Albrechta I, który był mężem jej córki Elżbiety (później siostra Albrechta, Adelajda, poślubiła samego Henryka). Zofia osiągnęła sukces po ciężkich walkach, mimo działań arcybiskupa Wernera (w 1261 ekskomunikował Zofię i Henryka). W 1263 zawarto układ, na mocy którego arcybiskup Werner z Eppsteinu uznał władzę Henryka w zachodniej części dziedzictwa Ludowingów.