przebywał w Kanadzie na Uniwersytecie Carleton w Ottawie, uczestnikiem tych wypraw.
Badania glaciologiczno-meteorologiczne i hydrologiczne podczas tych wypraw koncentrowały w rejonie lodowca Werenskiolda. Na przedpolu tego lodowca w 1971 r. z inicjatywy Baranowskiego wzniesiono drewniany domek, który stworzył warunki dla założenia Stacji Polarnej Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergenie. W tym samym roku, po przejściu na emeryturę prof. Aleksandra Kosiby, Baranowski objął kierownictwo Zakładu Meteorologii i Klimatologii Instytutu Geograficznego Uniwersytetu Wrocławskiego uzyskując w tym samym roku stanowisko docenta. W tym czasie był inicjatorem podjęcia badań z zakresu klimatu lokalnego (aglomeracja wrocławska) i pokrywy śnieżnej w Sudetach (Karkonosze, Masyw Śnieżnika), oraz prac nad automatyzacją pomiarów meteorologicznych i ich opracowaniaOpracował model automatycznej stacji meteorologicznej, która umożliwiała rejestrację danych pomiarowych na taśmie perforowanej (Urząd Pat. PRL., Patent nr 95178 [wspólnie z J. Szymańskim]). Wraz z Zespołem pracował również nad automatyzacją przetwarzania danych meteorologicznych. W ramach tych prac powstał program obliczeniowy, który służył do przygotowania danych publikowanych w „Biuletynie Meteorologicznym” Uniwersytetu Wrocławskiego..