pragnąc uniknąć jej zalotów, okaleczył się i zmarł. Mimo to bogini przywróciła go do życia w boskiej postaci. Dzięki temu, poprzez śmierć i powstanie z martwych, do pierwotnej funkcji uzdrowicielskiej Eszmuna dołączona została rola bóstwa płodności, umierającego i odradzającego się corocznie. Mit ten wykazuje ścisłą analogię z frygijskim przekazem o Kybele i Attysie, jak również wyraźne odniesienie do greckiego mitu o Afrodycie i AdonisieOkreślenie „święty książę” z pewnością odpowiada istotą i funkcjami Adonisowi (choć etymologia niepewna, to prawdopodobnie związana z szem (imię), wskazywałaby niewątpliwie na imię boskie – por. ). oraz starszego, babilońskiego o Isztar i Tammuzie (sumer. Inana i Dumuzi). W miejscowości Kabr Szmun (dosł. „grób Eszmuna”) opodal Bejrutu tradycja zachowała pamięć o rzekomym miejscu pochówku bóstwa. thumb|Wotywna statuetka dziecka ze świątyni Eszmuna (V wiek p.n.e.) Źródła greckie zgodnie utożsamiają go z Asklepiosem, co wskazuje na oczywistą ewolucję ku funkcji bóstwa uzdrowicielskiego, które z kolei przejmuje funkcje „młodego boga” Adonisa poprzez rytuał umierania i zmartwychwstawania. Późniejsze identyfikowanie go z Asklepiosem znajduje m.in. potwierdzenie w symbolu kaduceusza jako atrybutu towarzyszącego Eszmunowi (wraz z boginią Hygieią)Na złotej plakietce pochodzącej z jego sanktuarium.