Historia Sporna jest geneza zakonu kanoników regularnych. Za umowną datę jego formalnego utworzenia uznawany jest rok 1059, gdy synod obradujący na Lateranie zalecił przyjmowanie przez wspólnoty kanoników reguły św. Augustyna. Tradycja zakonna doszukuje się jej genezy w stylu życia chrześcijańskiego duchowieństwa już w czasach pierwszych chrześcijan. Wiadomo, że już w starożytności i wczesnym średniowieczu grupy prezbiterów żyły razem w zorganizowanych wspólnotach i pełniły służbę liturgiczną w kościołach katedralnych lub kolegiackich. Do takiego stylu życia zachęcał duchownych żyjący w IV wieku biskup Euzebiusz z Vercelli. Samą regułę, którą po 1059 przyjęła większość wspólnot kanoników regularnych, napisał św. Augustyn z Hippony na przełomie IV i V wieku. Księży, żyjących razem w takich wspólnotach przy katedrach lub kolegiatach, zaczęto określać mianem kanoników. Różnica między kanonikami a zakonnikami polegała zasadniczo na tym, że ci pierwsi nie składali ślubów wieczystych.