Od 1909 do końca życia był profesorem i dyrektorem Akademii Sztuk Pięknych w Oslo.
Artysta był żonaty od 1888 z Odą Krohg, ich syn Per Krohg był również znanym malarzem muralistą.
Twórczość Krohg malował początkowo pod wpływem poznanego w Berlinie Maxa Klingera i francuskich impresjonistów. Później skoncentrował się na naturalistycznych przedstawieniach ilustrujących życie prostych ludzi, często z marginesu, jednoznacznie krytykując panujące stosunki społeczne. Jego malarstwo odznacza się żywiołowością i wyrazistością charakterystyczną dla okresu przejściowego między romantyzmem a naturalizmem.
Najbardziej znanym dziełem Krohgha jest powieść Albertine wydana w 1886, która wywołała skandal polityczny i obyczajowy. Jej akcja rozgrywa się w stolicy Norwegii i opowiada losy niezamężnej krawcowej Albertine, którą sytuacja materialna zmusza do uprawiania prostytucji. Powieść skonfiskowano następnego dnia po publikacji na rozkaz samego ministra sprawiedliwości. Konfiskatę podtrzymały kolejne instancje sądowe, a na autora nałożono grzywnę.