Ewolucja definicji orientacji społecznych Teoria gier zakładała, że ludzie w sytuacjach współzależności społecznej podejmują decyzje kierując się racjonalnością, czyli maksymalizują własne zyski. Wyniki eksperymentów pokazały jednak, że znaczny odsetek osób badanych, ok. 30–40%, nie kierował się matematycznym zyskiem i podejmował nieracjonalne (z punktu widzenia teorii gier) decyzje. Próbą wytłumaczenia tego fenomenu była teoria współzależności, która postulowała, że ludzie nie wartościują jedynie konsekwencji działań dla samych siebie, ale także konsekwencje działań dla innych osób. Dodatkowo każda osoba ma inne preferencje co do podziału dóbr. Wprowadzenie do teorii gier tak rozumianych różnic indywidualnych dało podstawy do sformułowania koncepcji orientacji społecznych. thumb|300px|Dwuwymiarowa przestrzeń orientacji społecznych Za jednego z prekursorów orientacji społecznych uważa się Charlesa McClintocka, który w 1972 jako pierwszy zaproponował dwuwymiarową przestrzeń opartą na układzie współrzędnych do definiowania orientacji (nazywanych jeszcze wtedy motywami).