Działał jako poganiacz bydła i sekretarz niemieckiego wicekonsula w .
Po powrocie do Niemiec, po rozwodzie ożenił się po raz drugi, z aktorką Hildegardą Piscator. W 1929 zadebiutował swoją pierwszą powieścią "Des Kaisers Kulis". Powieść została zaadaptowana na deski teatru. Opisywała warunki życia marynarzy na statkach cesarskiej floty. Po przejęciu władzy przez nazistów znalazła się na indeksie.
W 1933 Plivier zmienił nazwisko na "Plievier" i uciekł do ZSRR. Po przejeździe przez Pragę, Zurych, Paryż i Oslo znalazł się w Moskwie. Udzielał się w życiu kulturalnym sowieckiego państwa. W 1941, po ataku Niemiec na ZSRR, wraz z innymi niemieckimi imigrantami został ewakuowany do Taszkentu. Zaznajomił się z pisarzem Johannesem Becherem. We wrześniu 1943 został przyjęty do Komitetu Narodowego Wolne Niemcy.
W 1945 ukazała się jego dokumentacyjna powieść "Stalingrad". Była to pierwsza książka, która szczegółowo informowała niemieckiego czytelnika o klęsce 6 Armii pod Stalingradem (zob. bitwa stalingradzka). Przyniosła Plievierowi literackie uznanie. W tym czasie przybył do Niemiec wraz z Armią Czerwoną, pełniąc funkcje administracyjne. Zajmował się sprawami wydawniczymi i kulturalnymi.