Chrodegang był również blisko związany z majordomem Pepinem Krótkim, którego później koronował na króla w Saint-Denis (751).
W 748 roku Chrodegang ufundował Opactwo Gorze w pobliżu Metzu z regułą św. Benedykta i wybudował dwa kościoły. W latach 751–755 zredagował dla kanoników swojego Kościoła regułę zakonną, opartą głównie na regule benedyktyńskiej i kanonach laterańskich (łac. Regula Canonicorum, zwana także Regułą Chrodeganga), która miała obowiązywać później w całym państwie Franków. Składała się z prologu i 34 rozdziałów. Wywarła duży wpływ na rozwój życia kanoniczego wśród duchowieństwa diecezjalnego. Jej kontynuacją była rozpowszechniona akwizgrańska reguła kanoników, ogłoszona w 816 roku.
Jako biskup Metzu Chrodegang wprowadził w swojej diecezji chorał gregoriański i ryt rzymski (łacinę). Utrzymywał dobre stosunki z Rzymem. W 753 w imieniu Pepina udał się do Stefana II, aby zapewnić go o przychylności władców frankońskich.
W 754, po śmierci św. Bonifacego, Chrodegang otrzymał od papieża paliusz i godność arcybiskupią.