Oprócz tego istnieje tradycja, w której postrzega się Parzivala jako wierne odzwierciedlenie historii przekazywanej ustnie. Herbert Kolb, profesor germanistyki w Düsseldorfie, a później w Monachium, uważa iż Kyot, osoba na którą Wolfram się powołuje, istniała naprawdę, natomiast Werner Greub idzie w historyczności Parzivala o wiele dalej, twierdząc, że wszystkie miejsca związane z poszukiwaniem Graala w IX wieku można zlokalizować.
W opowiadaniu Willehalm Wolfram opisuje historię świętego Wilhelma, która posiada także cechy powieści dworskiej, jak i epickiego Chansons de geste, i zawiera estachologiczne elementy w związku z podkreśleniem myśli państwowej oraz zmagania między chrześcijanami i poganami. Dzieło bazuje na prowansalskiej legendzie, która została wolno zinterpretowana przez Wolframa.
Stroficzny fragment pt Tituriel zawiera, w ramach odgałęzienia od Parzivala, sceny z tragicznej historii miłosnej Sigune i Schionatulander. Wolfram spisał także dziewięć minnesangów, z czego pięć stanowi punkt kulminacyjny tego literackiego gatunku. Język Wolframa różni się od stylu Hartmanna von Aue. Jest on barwny, bogaty w ironię i pointy, przy czym składnia jawi się jako przepełniona i rozłożysta.