Kiedy bossa nova przestała być modną nowością, Mann ponownie zwrócił ku innej muzyce, tym razem bliskowschodniej. Efektem tego były wydane w 1967 albumy: Afro-Jazziac i Impressions of the Middle East. Niespełna dwa lata później zainteresował się z kolei rhythm’n’bluesem. Wyjechał do Memphis, aby zapoznać się bliżej z twórczością muzyków skupionych wokół wytwórni Stax i Hi Records. Pobyt w Tennessee zaowocował płytą Memphis Underground, która ukazała się w 1969 i błyskawicznie znalazła się na czołowych miejscach list przebojów. Album ten okazał się także największym bestsellerem w całej dyskografii Manna.
W latach 70. ub. w. Mann nadal poszerzał obszar swoich muzycznych zainteresowań, grając ujazzowione disco, reggae, muzykę japońską oraz łagodną brzmieniowo odmianę jazz-rocka. Ponadto jeszcze w 1969 założył, działającą do 1977, wytwórnię Embryo Records i jako producent kierował nagraniami płyt m.in. takich artystów jak Ron Carter, Miroslav Vitouš i Phil Woods (and His European Rhythm Machne). Realizował także własne albumy, z których jeden – wydany w 1971 Push Push – wywołał skandal obyczajowy. Na okładce płyty bowiem zamieszczono fotografię nagiego Manna z fletem w dłoniach.