We wrześniu 1918 przeniósł się do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Politechnice. Tam też brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 20 listopada 1918 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, gdzie w następnym miesiącu otrzymał przydział do formującego się 10 pułku Ułanów Litewskich. W kampaniach pułku uczestniczył w stopniu porucznika, a następnie dowodził szwadronem w stopniu rotmistrza. W czasie wojny polsko-bolszewickiej, 12 października 1919 roku został ranny w ramię.
Po wojnie służył w dalszym ciągu w 10 pułku. W 1923 roku w CWK w Grudziądzu ukończył kurs dowódców szwadronów. W 1925 roku został awansowany do stopnia majora, będąc na stanowisku kwatermistrza pułku. Swoją wiedzę pogłębiał w latach 1926–1928 w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. 31 października 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie na stanowisko szefa sztabu. W styczniu 1930 roku został przydzielony do Inspektoratu Armii we Lwowie na stanowisko II oficera sztabu. 2 grudnia 1930 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.