Ponieważ ze względu na wiek nie mógł studiować na Akademii Sztuk Pięknych, kształcił się prywatnie u Dymitra Lewickiego i Jana Chrzciciela Lampiego.
W roku 1795 uzyskał stopień akademicki i został uznanym malarzem-portrecistą. W ciągu całego życia stworzył około 500 portretów, z których do naszych czasów przetrwało około 400. Założył własna pracownię, powierzał wykańczanie obrazów swoim asystentom. Stworzył portrety członków rodziny carskiej, dostojników dworskich, generałów oraz artystów i literatów.
Borowikowski nie uczył na Akademii, lecz w jego domu zamieszkiwało wielu studentów tej uczelni, wśród nich Aleksiej Wenecjanow i Iwan Bugajewski-Błagodarny.
Po roku 1819 Borowikowski został członkiem loży wolnomularskiej „Umierający Sfinks”. W tym czasie zajął się malowaniem ikon, m.in. dla ikonostasu cerkwi na Cmentarzu Smoleńskim i dla Soboru Kazańskiego.
Zmarł nagle na zawał serca i został pochowany na Cmentarzu Smoleńskim.
Dzieła
Przypisy
Bibliografia Galeria I biografia Biografia
Vladimir Lukic Borovikovsky. Zdjęcia i Biografia
Kategoria:Ukraińscy malarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Myrhorodzie Kategoria:Urodzeni w 1757 Kategoria:Zmarli w 1825 Kategoria:Rosyjscy malarze