W 1967 r. Ernest Durasiewicz i Antoni Szymański rozpoczęli prace nad projektem polskiego odpowiednika wiatrówki LP53, jako broni przeznaczonej do strzelectwa sportowego oraz wstępnego szkolenia w strzelaniu z krótkiej broni palnej. Pierwsze rysunki wykonawcze ukończono w 1968 r. a w 1972 r. rozpoczęto produkcję seryjną w radomskiej fabryce „Łucznik”. Względem pierwowzoru Kl.170 różniła się zastosowaniem masywniejszej dźwigni tłoka oraz zastąpieniem wymiennej muszki na jej masywniejszy odpowiednik, trwale zintegrowany z lufą. Zmodyfikowano również mechanizm zatrzasku łamanej lufy oraz moduł mechanizmu spustowego ze śrubą regulującą. Ponadto zrezygnowano z ergonomicznego profilowania okładzin rękojeści, upraszczając ich kształt.
Wiatrówki Kl.170 zyskały bardzo szeroką popularność na polskim rynku, jednocześnie znajdując się na wyposażeniu wielu strzelnic w kraju. Używane były również jako wz. 70 przez Ludowe Wojsko Polskie w ramach wstępnego szkolenia strzeleckiego. Prowadzono także ich eksport do NRD, Wielkiej Brytanii, Finlandii i Hiszpanii.