Po rozwiązaniu „Miotły” walczył w batalionie „Czata 49” (pluton „Torpedy”), w Śródmieściu Południowym na odcinku "Sarna", pododcinek (batalion) „Stefan” – kompania „Szczerby” (dawna „Miotła”). Ranny w powstaniu, 15 września 1944 – postrzał podudzia. Za udział w walkach odznaczony Krzyżem Walecznych. Następnie awansowany do stopnia plutonowego podchorążego.

Po upadku powstania wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Następnie ponownie działał w konspiracji, walczył w odtwarzanych strukturach Kedywu AK, w plutonie por. Kazimierza Jackowskiego ''Torpedy''. 17 września 1945 uzyskał zwolnienie z plutonu i ewakuował się do Płocka, gdzie zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Marszałka Stanisława Małachowskiego, tzw. ''Małachowiance''.

W 1989 został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

Był inżynierem geodetą, absolwentem Politechniki Warszawskiej. Do emerytury pracował w Głównym Urzędzie Pomiarów Kraju i w Państwowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym, gdzie zajmował się głównie pracami terenowymi. Pracował także w Czechosłowacji oraz w Libii, do 1994 r.

Był kustoszem pamięci o Batalionie „Miotła” i jednym ze współautorów książki ''Pamięć o Batalionie AK Miotła'' wydanej w 2000 roku, nakładem Społecznego Komitetu Opieki nad Grobami Żołnierzy AK batalionu ''Miotła''.